(Ont)vouwen vs (Ont)wikkelen

Vouwen vs wikkelen.

Op een hoogtepunt of in een dieptepunt is (ont)vouwen mezelf openstellen voor wat er verschijnt. In relatie tot mijn rol, mijn situatie, mijn project, mijn blik. (Ont)wikkelen is een andere manier van mijzelf verhouden tot wat er verschijnt: mezelf wikkelen in denken, oplossen, weten, doen.

Ik vermoed dat je het verschil kunt voelen.

Onlangs had ik wat ik een ‘T-minus One moment’ noem.

Terwijl ik mijn eerste boek afrondde, De zin en onzin van zijn, betrapte ik mezelf op het tot vermoeien toe overdenken van elk detail. Hoofdstukken herzien, alinea’s, citaten, woordkeuze. Elke revisie droeg steeds meer gewicht. Elke verandering diende een doel dat zichzelf ontgroeide. Tot de revisies overschaduwden wat er eigenlijk in zicht was:

De uitnodiging om met het boek te werken (of het te ontmoeten) als een levend (of transformationeel) product (of manifestatie) van de inzet (of energie) en kwaliteit van aandacht (of gewaarzijn) die ik eraan koos te geven.

Ik ben me ervan bewust dat de vorige zin je uitnodigt om hem opnieuw te lezen. Doe dat gerust. Hij draagt dezelfde kwaliteit als de uitnodiging die de laatste fase van het schrijven van het boek was. Zo nuchter of zo spiritueel als ik ervoor koos het te maken.

Soms worden we geconfronteerd met beslissingen die zo ingrijpend lijken, zo bepalend, dat we ons laten inwikkelen door risico of gevolg. De kwaliteit van ons vertrouwen dimt. We gaan handelen vanuit angst of zorg.

Er is niets mis met voorzichtigheid. Zolang het gepaard gaat met aandacht voor het grotere geheel.

Ik begon te herkennen wat er aan de hand was.

Het was T-minus One. Het boek was klaar voor lancering en de aftelling was begonnen. Ik zette me schrap voor wat ging komen — de mogelijke impact op mij en op degenen die met mij op deze reis zijn. Angst greep zich vast aan alles wat het kon vinden. Het voertuig drie keer checken. De honger van angst stillen.

T-minus One. Het gebeurt echt. There is no way back.

No way…

De zin en onzin van mijn zijn werd kraakhelder.
En ik koos ervoor te vertrouwen op wat eraan vooraf was gegaan.
Daarmee werd de laatste verandering aan het boek gemaakt. De uiteindelijke titel werd me duidelijk. Ik ontwikkelde me uit angst en vouwde me open naar vertrouwen.

Ik nam contact op met de redacteur en ontwerper en deelde wat de laatste van vele eerdere versies bleek te zijn. Binnen een week hadden we de definitieve tekst en omslag klaar voor druk.

Ik neem de proefdruk van mijn eerste boek mee op mijn volgende reis. De Camino de
Santiago. Opnieuw een reis op de grens van spiritualiteit en geaard leven. Een die misschien zijn weg vindt naar een boek, een verhaal, of een coachgesprek. Zoals veel van de ervaringen in mijn eerste boek dat deden.

De zin en onzin van zijn verschijnt in augustus. Je kunt je inschrijven op de wachtlijst via stevenstephania.com/boek. Het boek wordt vergezeld door een gratis werkboek, te downloaden op de website.

Wat betreft de Camino — ik deel delen van de reis in mijn nieuwsbrief, vrijdag 16:00. Je kunt je inschrijven via stevenstephania.com.

Vrijdag 5 juni, ergens op de Camino