Wat zich toonde toen het oude wegviel, is wat ik nu beoefen.

Van overleven naar waarnemen

We geven door wat we ervaren, ook in positieve zin.

Ik leerde al jong een ruimte lezen voordat iemand iets zei. De toon in een stem voordat de woorden kwamen. De spanning die net iets te lang duurde. Geboren tussen twee landen en twee culturen — Curaçao en Nederland — werd aandacht mijn manier om me te oriënteren. Niet door meer te weten, maar door eerder te voelen.

Wat ik toen overlevingsstrategie noemde, noem ik nu waarneming.

Vijfentwintig jaar scherpte

Ik bouwde een carrière in een wereld waarin scherpte beloond wordt. Leiderschapsrollen bij Randstad, Manpower en Adecco. In 2012 richtte ik mijn eigen bedrijf op; in negen jaar groeiden we uit tot vertrouwde partner van multinationals — verantwoordelijk voor de werving van het talent dat hun toekomst moest dragen. De slagader van een organisatie. In 2021 verkochten we het.

Drie maanden later begaf mijn eigen slagader het. Een carotisdissectie, zonder aankondiging. De ironie was niet subtiel.

Maar een verrassing was het niet — niet als ik eerlijk ben. Ik had leren waarnemen met een overlevingsdoel: snel inschatten, snel handelen, snel vooruit. Wat me sterk had gemaakt, was me al jaren aan het uitputten.

Anders leren kijken

Wat je in drie jaar herstel leert, is dat forceren niet helpt. Dat de wegen die je altijd gebruikte om vooruit te komen, op een dag onbruikbaar worden — niet omdat ze fout waren, maar omdat hun werk gedaan is.

Wat wél hielp, was wat ik mijn leven lang had overschreven: stilte, natuur, en de intelligentie van het lichaam zelf. In die jaren vond ik inzichten die me een ander soort kennen lieten zien — Zijnsoriëntatie, Transformational Presence, polyvagaaltheorie, Tibetaans boeddhisme. Wat ze gemeen hadden: ze leerden me niet méér. Ze leerden me ánders.

Aan de andere kant vond ik geen nieuwe vaardigheid, maar dezelfde aandacht die ik altijd had gehad — bevrijd van de overlevingsmodus die haar aandreef. Niet meer scannen op gevaar, maar voelen wat zich wil tonen.

Vandaag

Ik werk als integratief coach met ondernemers, leiders en mensen op een kantelpunt. Wat ik doormaakte gaf me het materiaal. Wat ik leerde gaf me de werkwijze: verkennen, verbinden, integreren — met alles wat je bent, fysiek, mentaal, spiritueel en systemisch.

Wat ik je wil meegeven is geen methode of techniek, maar een doorleefde zekerheid: een patroon dat vasthoudt, kan zich verleggen. Niet door harder. Door anders.

Mijn boek, De zin en onzin van zijn (Invicti, 2026), is geen samenvatting van wat ik weet. Het is een verslag van de cirkel die ik zelf heb gelopen — voor wie daar iets in herkent.