Een rugzak op de vloer

Ik schrijf je vanaf de woonkamervloer. Mijn rugzak staat half ingepakt naast me. Morgen vlieg ik naar Biarritz en begin daar aan de Camino Francés, zevenhonderdtachtig kilometer van Saint-Jean-Pied-de-Port naar Santiago de Compostela. Een tocht die ik vorig jaar al had willen maken, en die toen om goede redenen wachtte.

Een rugzak is iets vreemds. Je kiest zelf wat erin gaat, en toch verandert wat je hebt gekozen onderweg. Wat eerst noodzakelijk leek, blijkt na drie dagen ballast. Wat je bijna had laten liggen, blijkt onmisbaar. De rugzak wordt een kompaan die je niet alleen draagt, maar die ook draagt aan jou. Soms verfrist hij, voedt hij, verzacht hij. Soms vertraagt hij, drukt hij, vraagt hij om uitgepakt te worden midden op een pad.

Wat je meeneemt is wat je krijgt te dragen. Wat je krijgt te dragen wordt wat je ontdekt.

Het moment dat ik aan deze tocht begin voelt precies goed. In het jaar dat voorbijging schreef ik mijn eerste boek, De zin en onzin van zijn, dat in augustus bij Invicti verschijnt. Ik bouwde een nieuwe website, stevenstephania.com, die sinds deze week online staat. En ik leg op dit moment de laatste hand aan een werkboek dat ik kosteloos beschikbaar maak, als kompaan bij het boek.

Het werkboek staat op zichzelf. Je kunt het boek lezen en daarna met het werkboek werken. Je kunt met het werkboek beginnen en daarna het boek lezen. Je kunt ze tegelijk gebruiken, of alleen één van de twee. De uitnodiging ligt er voor jou om te beginnen op jouw manier.

In de komende weken deel ik wat onderweg verschijnt. Geen reisverslag. Eerder wat een rugzak iemand leert die werkelijk bereid is haar te dragen. Wat een oude wandelweg laat zien aan iemand die niet alleen aankomen wil, maar die ook bereid is onderweg te zijn.

Vanaf de woonkamervloer in Utrecht, vrijdag 16:00