Wat zich toonde toen het oude wegviel, is wat ik nu beoefen.

Over Steven

Fijn dat je er bent.

Je komt hier misschien met een vraag die niet met meer inzet is op te lossen. Als ondernemer of leidinggevende die merkt dat de snelheid iets kost. Of vanuit nieuwsgierigheid naar wat er in mijn boek staat. Wat je meebrengt maakt niet uit — de deur staat open.

Van wilskracht naar overgave

Ik leerde al jong een ruimte lezen voordat iemand iets zei. De toon in een stem voordat de woorden kwamen. De spanning die net iets te lang duurde. Geboren tussen twee landen en twee culturen — Curaçao en Nederland — werd aandacht mijn manier om me te oriënteren. Niet door meer te weten, maar door eerder te voelen.

Daarna bouwde ik een carrière in een wereld waarin scherpte beloond wordt. Leiderschapsrollen bij Randstad, Manpower en Adecco. In 2012 richtte ik mijn eigen bedrijf op; in negen jaar groeiden we uit tot vertrouwde partner van multinationals. In 2021 verkochten we het.

Drie maanden later begaf mijn eigen slagader het. Een carotisdissectie, zonder aanwijsbare oorzaak. Vijfentwintig jaar op wilskracht, en het lichaam trok de conclusie die ik niet trok.

Wat je in drie jaar herstel leert, is dat forceren niet helpt. Dat de wegen die je gewend was — analyseren, plannen, doorzetten — precies de wegen zijn die dichtslaan. Wat wél hielp, was wat ik mijn leven lang had overschreven: stilte, natuur, en de bereidheid om niet te weten.

Hoe ik werk

In mijn praktijk in Utrecht werk ik zonder managementmodellen en zonder handboek. Niet omdat die niets waard zijn, maar omdat de vraag zelden ligt waar het model hem zoekt. We kijken naar de mens achter de rol.

Dat betekent in de praktijk drie dingen:

• Vertragen. In de pauze wordt hoorbaar wat er onder de drukte ligt.
• Onder de oppervlakte kijken. Naar patronen die terugkeren, en naar waar ze vandaan komen.
• Ruimte maken voor intuïtie. Zodat een besluit uit je eigen kompas komt en niet uit de druk eromheen.

Ik spreek niet vanuit een ivoren toren. Ik ben open over mijn eigen zoektocht en mijn eigen valkuilen, en ik oordeel niet over wat je meebrengt. Voor wie gewend is de kar te trekken, is dat vaak het verschil: hier hoeft niets in stand gehouden te worden. Ik luister naar wat er niet gezegd wordt, en naar wat het lichaam intussen laat weten.

Het boek

In De zin en onzin van zijn heb ik bij elkaar gebracht wat ik over waarneming en aanwezigheid heb geleerd. Het loopt langs de zes zintuigen en drie basisbewegingen: opmerken, loslaten en toestaan. Geen methode — een manier van kijken die je kunt gebruiken of naast je neer kunt leggen.

Zullen we kennismaken?

Of het nu gaat om een individueel traject, een retraite, of iets wat je in het boek of in de Inner Ik podcast tegenkwam: het begint met dertig minuten. Niet om iets te beslissen, maar om te merken of dit klopt.

Plan een kennismaking of laat een bericht achter.