Wat zich toonde toen het oude wegviel, is wat ik nu beoefen

Sommige kwaliteiten redden ons als kind, en houden ons gevangen als volwassene.

Ik leerde al jong een ruimte lezen voordat iemand iets zei. De toon in een stem voordat de woorden kwamen. De spanning die net iets te lang duurde. Geboren tussen twee landen en twee culturen — Curaçao en Nederland, warmte en kou, thuis en ver weg — werd aandacht mijn manier om mezelf te oriënteren. Niet door meer te weten, maar door eerder te voelen.

Wat ik toen overlevingsstrategie noemde, noem ik nu waarneming.

Vijfentwintig jaar werkte ik in de wereld waarin scherpte beloond wordt. Ik bouwde een carrière op in de staffingbranche, kreeg leiderschapsrollen, en richtte in 2012 een eigen bedrijf op. We groeiden in negen jaar tot een vertrouwde partner voor multinationals — verantwoordelijk voor de werving van het talent dat hun toekomst moest waarborgen. De slagader van een organisatie. We verkochten het in 2021.

Drie maanden na de verkoop begaf mijn eigen slagader het. Een carotisdissectie, zonder aankondiging. De ironie was niet subtiel: de man die de slagader van multinationals beheerde, verloor zijn eigen grip op de toekomst.

Maar het was ook geen verrassing — niet als ik eerlijk ben. Ik had geleerd waar te nemen met een overlevingsdoel: snel inschatten, snel handelen, snel vooruit. Wat me sterk had gemaakt, was wat me langzaam aan het uitputten was.

Drie jaar herstel volgden. Wat je in zo'n periode leert, is dat forceren niet helpt. Dat medicatie de oorzaak niet raakt. Dat de wegen die je altijd hebt gebruikt om jezelf vooruit te krijgen, op een gegeven moment onbruikbaar worden — niet omdat ze fout waren, maar omdat hun werk gedaan is.

Wat dan wel hielp, was wat ik mijn leven lang had overschreven: stilte, natuur, en de intelligentie van het lichaam zelf.

In die jaren ontmoette ik leraren die me een ander soort kennen lieten zien. De School voor Zijnsoriëntatie. Het werk van Alan Seale. Polyvagaal theorie. Tibetaanse beoefeningen. Wat ze gemeenschappelijk hadden was dit: ze leerden me niet meer, maar anders.

Wat ik aan de andere kant ontdekte was geen nieuwe vaardigheid. Het was dezelfde aandacht die ik mijn leven lang had gehad — bevrijd van de overlevingsmodus die haar had aangedreven. Niet meer scannen op gevaar. Voelen naar wat zich wil tonen. Niet de ruimte lezen om veilig te blijven, maar aanwezig genoeg zijn om iets nieuws te laten ontstaan.

Vandaag werk ik als integratief coach. Wat ik doormaakte gaf me het materiaal. Wat ik leerde gaf me de werkwijze. En wat ik anderen wil meegeven, is geen methode of techniek — maar de bevestiging dat het patroon dat je gevangen houdt, ook iets is dat zich kan verleggen.

Niet door harder. Door anders.

Mijn boek, De zin en onzin van zijn, is geen samenvatting van wat ik weet. Het is een verslag van de cirkel die ik zelf heb gelopen — voor wie voelt dat hetzelfde patroon aan het werk is.